In 2011 besluiten Leonn en Hilde  te starten met een stichting voor Leonn’s geboorteland Bangladesh. Samen met Laiju, Marjan en Ali vormen zij Stichting Pani.

Laiju Naher
Laiju op Facebook

Laiju

Laiju – moeder van Leonn – heeft een sterke band met haar moederland en -cultuur. Samen met Leonn’s oma beheert ze de Bengaalse stichting New way of Hope. Een stichting die alleenstaande vrouwen uit de armste bevolkingslaag gratis naailes gaf, zodat deze vrouwen een onafhankelijk bestaan kunnen opbouwen. Al deze vrouwen verdienen 10 jaar na oprichting van de stichting een inkomen en hebben een aantal dames hebben zelfs hun eigen kledingbedrijfje opgezet.

“Nu gaan we een nieuwe koers varen. De stichting New way of Hope houden we in stand, mensen in Rangpur en omgeving kennen de naam en vinden het een goede stichting. Met behulp van Stichting Pani uit Nederland en onze kennis en ervaring in Bangladesh hoop ik mooie dingen te bereiken voor mijn moederland. Ik zal veel in Bangladesh zijn om te zorgen dat het geld op de juiste plek terecht komt, en we de ambities waar kunnen maken.”

Leonn Sekender & Hilde van Dijk
Hilde op Facebook

Leonn en Hilde

Leonn emigreert op zevenjarige leeftijd, in 1986, van Bangladesh naar Nederland met zijn ouders. De situatie in Bangladesh was op dat moment te gevaarlijk met oog op het politieke klimaat. Sinds 1991 hebben Leonn en zijn ouders de Nederlandse nationaliteit. Leonn werkt als planeconoom bij het adviesbureau 4Tune.

“Regelmatig ga ik naar Bangladesh terug. Natuurlijk is het dan fijn mijn familie te bezoeken. Maar elke keer word ik ook geconfronteerd met de armoede van het land. Zelf ondersteunen we al jaren met kleine initiatieven. En als je ziet wat dat al voor effect heeft! Ik hoop meer mensen te motiveren deze initiatieven te ondersteunen en zo nog veel meer effect te bereiken.”

Hilde en Leonn wonen samen in Arnhem. Hilde werkt als zelfstandig communicatieadviseur. In December 2010 is ze voor het eerst naar Bangladesh geweest.

“Een prachtige ervaring om de achtergrond van Leonn en m’n schoonfamilie te leren kennen. Tegelijkertijd een klap in je gezicht van de werkelijkheid die armoede heet. Alles over oneerlijke verdeling, arm en rijk, ontwikkelingssamenwerking etc. had ik natuurlijk al gehoord. Maar als je het zelf hebt gezien, geroken en gehoord, voel je pas echt wat al die cijfers en publicaties betekenen.”

“Een van de Bengaalse woorden die ik leerde is Ektu, of te wel: een beetje. Ik heb gezien dat je met een klein gebaar grote verschillen kan maken. Met Stichting Pani hoop ik mensen te bewegen om ook een klein beetje te doen.”

Marjan van Dijk
Marjan op Facebook

Marjan

Marjan woont in Veenendaal met haar man Fred, jongste zoon Robbert en haar twee hondjes Pepper en Paisley. Marjan is moeder van drie, huisvrouw en helpt Freds bedrijf met de administratie. Als moeder van Hilde is ze nauw betrokken bij stichting Pani, en toen ze gevraagd werd als bestuurder was het antwoord dan ook volmondig ja. Marjan ondersteunt de stichting onder meer met het organiseren van events en community management.

“Zelf heb ik nog niet de kans gehad naar Bangladesh te gaan. De verhalen van Hilde en Leonn maken me wel erg nieuwsgierig. Als je de foto’s ziet, merk je pas hoe groot het verschil is tussen onze wereld en die van hen. Ik hoop door me in te zetten voor deze stichting, wat bij te kunnen dragen voor de mensen daar!”

Ali Sekender

Ali

Ook Ali – vader van Leonn – komt in 1986 naar Nederland. Hij voelt zich hier al snel thuis en kan erg genieten van een boterham met kaas of stamppot, zij het met wat kruiden voor extra smaak. Ali werkt jaren als importeur van Bangladesh naar Nederland en heeft veel ervaring met de internationale handel tussen deze landen. Na een zwaar auto-ongeluk kan hij helaas deze werkzaamheden niet meer verrichten.

Regelmatig heeft Ali contact met zijn broers en zussen in Bangladesh en bezoekt hij hen wanneer mogelijk. Door de sterke band tussen Nederland en Bangladesh en Ali zijn ervaring, kan hij de juiste informatie boven water halen en weet Ali precies hoe zaken doen in Bangladesh werkt.

“In december waren we bezig met een dakrenovatie van het huis waar mijn zus woont. Het ontbreekt in Rangpur aan mensen met een goede vakopleiding om beroepen uit te voeren zoals lassers, dakdekkers, elektriciens etc. Zo gebruikte de lassers bijvoorbeeld zelfgemaakte lasapparatuur. Harstikke gevaarlijk! Er is zelfs brand geweest in het huis. Als we met de stichting mensen kunnen opleiden om zulk werk veilig uit te voeren, helpen we die mensen op langdurige wijze. Als zij een zelfstandig bestaan kunnen opbouwen, wordt Stichting Pani op lange termijn hopelijk overbodig!”

Klik hier voor de statuten van Stichting Pani.